با چراغي همه جا گشتم و گشتم در شهر

بنماي رخ كه باغ و گلستانم آرزوست                 بگشاي لب كه قند فراوانم آرزوست
اي آفتاب حسن برون آ دمي ز ابر                      كان چهره مشعشع تابانم آرزوست
بشنيدم از هواي تو آواز طبل باز                       باز آمدم كه ساعد سلطانم آرزوست
گفتي ز ناز بيش مرنجان مرا برو                      آن گفتنت كه بيش مرنجانم آرزوست
وان دفع گفتنت كه برو شه به خانه نيست          وان ناز و باز و تندي دربانم آرزوست
در دست هركي هست ز خوبي قراضه​هاست   آن معدن ملاحت و آن كانم آرزوست
اين نان و آب چرخ چو سيل​ست بي​وفا                 من ماهيم نهنگم عمانم آرزوست
يعقوب وار وا اسفاها همي زنم                         ديدار خوب يوسف كنعانم آرزوست
والله كه شـهر بـي تو مرا حبس مي​شود                آوارگي و كوه و بيابانم آرزوسـت
زين همرهان سست عناصر دلم گرفت             شير خدا و رستم دستــانم آرزوست
جـانم ملول گشت ز فرعون و ظلم او                 آن نور رويِ موسـي عمرانم آرزوست
زين خلق پرشكايت گريان شدم ملول         آن هاي هوي و نعره ي مستانم آرزوست
گوياترم ز بلبل اما ز رشك عام                        مهرست بر دهانم و افغانم آرزوست
دي شيخ با چراغ همي گشت گرد شهر         كز ديو و دد ملولم و انسانم آرزوست

گفتند يافت مي​نشود جسته​ايم ما            گفت آنك يافت مي​نشود آنم آرزوست
هرچنــد مفلســم، نپذيرم عقيق خُورد                 كان عقيق نــادر ارزانم آرزوست
پنهان ز ديده​ها و همه ديده​ها از اوست              آن آشكار صنعت پنهانم آرزوست
خود كار من گذشت ز هر آرزو و آز                  از كان و از مكان پي اركانم آرزوست
گوشم شنيد قصه ي ايمان و مست شد       كو قسم چشم صورت ايمانم آرزوست
يك دست جام باده و يك دست جعد يار        رقصي چنين ميانه ي ميدانم آرزوست
مي​گويد آن رباب كه مُردم ز انتظار             دست و كنار و زخمه ي عثمانم آرزوست
من هم رباب عشقم و عشقم ربابي​ ست       وان لطف​هاي زخمه رحمانم آرزوست
باقي اين غزل را اي مطرب ظريف        زين سان همي​شمار كه زين سانم آرزوست
بنماي شمس مفخر تبريز رو ز شرق              من هدهدم حضور سليمانم آرزوست

جلال الدين محمد بلخي (مولوي)