شعر

مي ترسانَدَم قطار...‏

                                 صداي سوت قطار
                                                       بعضي‌ها؛
                                                                   گوش‌شان را مي‌گيرند
                                                       بعضي؛
                                                               قلب‌شان را!‏

ساره دستاران


ادامهـ مطلبـ
| ۱ آذر ۱۳۹۴ | ۰۲:۵۹:۵۰ | مدير سايت
،

ايستگاه انتظار

قطـار مي رود
تو مي روي
تمـام ايستگاه ميرود
و من چقدر ساده ام كه سال هاي سال؛
در انتظار تو،
كنار اين قطار رفته ايستاده ام
!
و همچنان،
به نرده هاي ايستگاه رفته؛
تكيه داده ام!

قيصر امين پور


ادامهـ مطلبـ
| ۱ آذر ۱۳۹۴ | ۰۲:۵۹:۴۹ | مدير سايت
،

چشمانت با من گفتند كه فردا روز ديگري ست

ميان خورشيدهاي هميشه

زيبايي تو
لنگري ست ـ
خورشيدي كه
از سپيده دم همه ستارگان
بي نيازم مي كند.
نگاهت
شكست ستم گري ست ـ
نگاهي كه عرياني روح مرا
از مهر
جامه اي كرد
بدان سان كه كنون ام
شب بي روزن هرگز
چنان نمايد كه كنايتي طنز آلود بوده است.
و چشمانت با من گفتند
كه فردا
روز ديگري ست ـ
آنك چشماني كه خميرمايه مهر است!
وينك مهر تو:
نبرد افزاري
تا با تقدير خويش پنجه در پنجه كنم
آفتاب را در فراسوهاي افق پنداشته بودم.
به جز عزيمت نا به هنگامم گريزي نبود
چنين انگاشته بودم.
........ فسخ عزيمت جاودانه بود.
ميان آفتاب هاي هميشه
زيبايي تو
لنگري ست ـ
نگاهت
شكست ستم گري ست ـ
و چشمانت با من گفتند
كه فردا
روز ديگري ست
(احمدشاملو)



ادامهـ مطلبـ
| ۱ آذر ۱۳۹۴ | ۰۲:۵۹:۴۸ | مدير سايت
،

گريه هاي پشت نقاب، مثل هميشه بي صداست!‏

شادم تصور ميكني، وقتـي نداني
لبخندهاي شادي و غم فرق دارد

فاضل نظري

*عنوان برگرفته از ترانۀ "نقاب"ِ يغما گلرويي


ادامهـ مطلبـ
| ۱ آذر ۱۳۹۴ | ۰۲:۵۹:۴۷ | مدير سايت
،

حسرت پرواز

چند ياد چمن و حسرت پرواز كنم

 بشكنم اين قفس و بال و پري باز كنم
 بس بهار آمد و پروانه و گل مست شدند
 من هنوز آرزوي فرصت پرواز كنم
 خار حسرت زندم زخمه به تار دل ريش
 چون هواي گل و مرغان هم آواز كنم
بلبلم ، ليك چو گل عهد ببندد با زاغ
 من دگر با چه دلي لب به سخن باز كنم
سرم اي ماه به دامان نوازش بكذار
 تا در آغوش تو سوز غزلي ساز كنم
به نوايم برسان زان لب شيرين كه چو ني
 شكوه هاي شب هجران تو آغاز كنم
 با دم عيسوي ام گر بنوازي چون ناي
 از دل مرده بر آرم دم و اعجاز كنم
بوسه مي خواستم از آنمه و خوش مي خنديد
 كه نيازت بدهم آخر اگر ناز كنم
سايه خون شد دلم از بس كه نشستم خاموش
 خيز تا قصه ي آن سرو سرافراز كنم 

هوشنگ ابتهاج


 


ادامهـ مطلبـ
| ۱ آذر ۱۳۹۴ | ۰۲:۵۹:۴۷ | مدير سايت
،

جستجوگر

رمزینه بارکد

آمار

افراد آنلاين : 2
بازديد امروز : 2678
بازديد ديروز : 5504
بازديد كل : 42916

سرویس وبلاگدهی فارسی یا پارسی رایگان