شعر

آبشار نور..





ره در جنگل ِ اوهام گم است
 سينه بگشاي چو دشت
 اگرت پرتو ِ خورشيد ِ حقيقت يابد
 وقتي از جنگل ِ گم
پا نهادي بيرون
و رها گشتي
 از آن گره ِ كور ِ گمار
ناگهان آبشاري از نور
 بر سرت مي ريزد
و آسمان
 با همه پهناوري ِ بي مرزش
 در تو مي آميزد

 اي فراز آمده از جنگل ِ كور !
 هستي ِ روشن ِ دشت
 آشكارا بادت !
 بر لب ِ چشمه ي خورشيد ِ زلال
جرعه ي نور گوارا بادت !
هوشنگ ابتهاج


ادامهـ مطلبـ
| ۱ آذر ۱۳۹۴ | ۰۳:۰۰:۲۰ | مدير سايت
،

دچار يعني تنها!‏

و فكر كن كه چه تنهاست،
اگر كه ماهي كوچك؛
دچار آبي درياي بي‏‏كران باشد...


سهراب سپهري



پ.ن: اين تيكه شعر سهراب رو ميخونم، اين عكس رو ميبينم و داستان "ماهي سياه كوچولو"ي صمد از ذهنم ميگذره...

من نوشت: و من ماهي كوچك غمگيني را ميشناسم؛
               كه در اقيانوس ها مسكن دارد؛
               و تنهايي اش را آنجا نيز دارد...


ادامهـ مطلبـ
| ۱ آذر ۱۳۹۴ | ۰۳:۰۰:۱۹ | مدير سايت
،

بارونو دوست دارم هنوز

بارونو دوست دارم هنوز
چون تو رو يادم مياره
حس ميكنم پيش مني
وقتي كه بارون ميباره

بارونو دوست دارم هنوز
بدون چتر و سرپناه
وقتي كه حرفاي دلم
جا ميگيرند توي يه آه

شونه به شونه ميرفتيم
من و تو تو جشن بارون
حالا تو نيستي و خيسه
چشماي من و خيابون

بارونو دوست داشتي يه روز
تو خلوت پياده رو
پرسه پاييزي ما

مرداد داغ دست تو

بارونو دوست داشتي يه روز
عزيز هم پرسه ي من
بيا دوباره پا به پام
تو كوچه ها قدم بزن

شونه به شونه ميرفتيم
من و تو تو جشن بارون
حالا تو نيستي و خيسه
چشماي من و خيابون

                         ترانه سرا: يغما گلرويي
                  گوش كنيد و دانلود كنيد (خواننده:سياوش قميشي)


ادامهـ مطلبـ
| ۱ آذر ۱۳۹۴ | ۰۳:۰۰:۱۹ | مدير سايت
،

دستانِ خالي

نمي دانم چرا؟
اما برايت سخت دلتنگم
در اين مسلك كه صورت هايِ بي احساس،
به سوي قاب هايِ ساده مي تازند
من اينجا در صفِ مرگِ شقايق ها
برايِ رنگِ چشمانِ تو دلتنگم
...



در اينجا يك نفر بيهوده مي گريد
نمي دانم چه شد از دانه هايِ اشك؟!
در اينجا مرگ ارزان است،
ولي اندك كساني در صفِ مرگند!
و من خالي بدون هيچ ايمان.

ناشناس


ادامهـ مطلبـ
| ۱ آذر ۱۳۹۴ | ۰۳:۰۰:۱۸ | مدير سايت
،

غمگين و تنها، تنها و بي فردا؛ منم

من مانده ام تنهاي تنها...
من مانده ام غمگين و تنها
من مانده ام تنها، ميان سيلِ غم ها
...
                                               در شهر بي شهرياران...

با سينه اي لبريز از حجم دلتنگي؛
با اشك و آه و حسرت؛

بنشسته در شبي تلخ...

جامانده ام من...

بنگر كه چه سان تنها و بي فردا شده ام
بنگر كه چه سان در خود شكسته و خسته ام
                                                             بنگر مرا...


ادامهـ مطلبـ
| ۱ آذر ۱۳۹۴ | ۰۳:۰۰:۱۸ | مدير سايت
،

جستجوگر

رمزینه بارکد

آمار

افراد آنلاين : 2
بازديد امروز : 3405
بازديد ديروز : 6454
بازديد كل : 61886

سرویس وبلاگدهی فارسی یا پارسی رایگان